Versatile Blogger

     

 Zostałam nominowana do "The Versatile Blogger" przez Malwinę Sykes. Dziękuję ;*


Zasady konkursu:

1.Podziękować nominującemu u niego na blogu.
2.Pokazać nagrodę "Versatile Blogger" u siebie na blogu.
3.Ujawnić 7 faktów dotyczących samego siebie.
4.Nominować 8 blogów które na to zasługują.
5.Poinformować o tym fakcie autorów nominowanych blogów.

Fakty o mnie:
1.Mam na imię Marta ;p
2.Chodzę do Technikum Hotelarskiego
3.Kocham Borussie ;3
4.Skończyłam szkołę muzyczną
5.Lubię jak komentujecie mojego bloga i przybywa obserwacji :D
6.Trenowałam piłkę nożną ;3
7.Kocham własnie ten sport wymieniony powyżej i siatkówkę ;p


Nominuję:

1.http://marco-kamila-bvb.blogspot.com/
2.http://izakubastory.blogspot.com/
3.http://bvbstory.blogspot.com/
4.http://lewy-go-away.blogspot.com/

5.http://rozabezkolcow-bvb.blogspot.com/
6.http://borussssssia.blogspot.com/

7.http://mowszeptemjeslimowiszomilosci.blogspot.com/
8.http://rozne-swiaty-ona-i-on.blogspot.com/
Dodatkowo zapomniałam o wspaniałym blogu 
*9.http://reusowa.blogspot.com/

                                   _________________________________________________

Jeszcze raz dziękuję i możecie spodziewać

się nowego jutro bądź w poniedziałek :)

Pozdrawiam Miaa :*

Rozdział 3 -"To lepiej żebyś następnym razem zdążyła "

       

-Dzień Dobry.Serdecznie witamy ma pokładzie samolotu lini lotniczych LOT.W Dortmundzie powinniśmy wylądować za około trzy godziny.-usłyszałam głos kapitana i ogarnęła mnie radość.
-Marta! Słyszałaś?-szturchnęłam lekko przyjaciółkę.
-Hmm?-zdjęła słówchawki-Co mówiłaś?
-Lecimy do Dortmundu!-byłam w pełni szczęśliwa.
-Mmm.Ej..Czekaj.. Przecież ta twoja Borussia tam gra no nie?
-No właśnie! Jestem taka szczęśliwa.
Zajęłam miejsce przy oknie i obok Marty.Miałam dziwne przeczucie,że coś zmieni się jak dotrzemy na miejsce..Ale szybko je od siebie odgoniłam.Włożyłam słuchawki na głowę i włączyłam muzykę.Do krainy morfeusza udałam się niemal odrazu.
-Prosimy o zapięcie pasów.-usłyszałam głos stewardessy otwierając oczy.
-Drodzy państwo podchodzimy właśnie do lądowania-odezwał się kapitan.
-Marta..Ej Martuś.haha-jak ona słodko spała pomyślałam.Aż szkoda mi było ją budzić.-Martuś.Wstawaj.Lądujemy.
-Emmm?Już?-lekko otworzyła oczy.
-Tak właśnie powiedział to kapitan.
-No ok już zapinam-uśmiechnęła się.
Lądowanie odbyło się bez żadnych komplikacji.gdy wysiadłyśmy obok nas pojawiły się te dwie wredne sucze.Klaudia i Iga.Tak,tak..Wiem,że nie powinnam o nich tak mówić,ale one naprawdę takie są! Nie cpierpię takich dziewczyn.Te ich tipsy i tlenione włosy jeszcze bym jakoś przyżyła,ale tego jaskrawego różowego na ich ubraniach nie mogę ścierpieć!
-No shreki. Gdzie teraz?To przeciez wam dała dyrka adres hotelu-zapiszczała Klaudia.
-Jakie shreki!?-oburzyłam się-Lepij spójrzcie na siebie.Bo to wy wyglądacie jak jakieś znaki ostrzegawcze.
-Dobra dobra.Zamknij się i prowadź-prychnęła.
Zaczęłam się oddalać z Martą.
-Weź mnie trzmaj bo zaraz jej wyrwe te blond kłaki-wysyczałam.
-Spokojnie Daria. Nie będziesz się takimi pustakami przejmowała.
Wszystkie cztery podeszłyśmy  do taksówki.Wtedy miała okazję poraz pierwszy sprawdzić mój niemiecki.
-Na Kampstrasse 25 poprosimy-uśmiechnęłam się.
-Już się robi.Dla pięknych pań wszystko.Tylko pomogę wam włożyć te walizki do bagażnika.


                                             *****************************************

Podróż do Hotelu minęła nam spokojnie.Gdy wysiadłyśmy i stanęłyśmy przed nim oniemiałyśmy.To był pięcio gwiazdkowy hotel! Ale jaki! Normalnie zapierał dech w piersiach. Weszłyśmy do środka i udałyśmy sie do recepcji.Jak to zwykle dziewczyna która zajęła pierwsze miejsce i najlepiej znała ten język musiałam  wszystkim się zająć.
-Dzień dobry-uśmiechnęłam się.
-Witamy.W czym moge pomóc?
-My przyjechałyśmy tutaj w ramach wymiany międzynarodowej. Jesteśmy uczennicami z Polski.-zakomunikowałam recepcionistce.
-Aaa no dobrze już wiem.Zaraz przyjdzie do was wasza przełożona na czas tych dwóch miesięcy.Poczekajcie tu dziewczyny.
Gdy tak stałyśmy i czekałyśmy na tą panią podziwiałam wnętrze Hotelu.Był urządzony w bardzo nowoczesnym stylu.Wszędzie było dużo światła i panowały tam bardzo stonowane odcienie.
-Cześć dziewczyny-usłyszałam za plecami bardzo miły i kobiecy głos-Jestem Luis.To ja będę waszą przełożoną-uśmiechneła się.
-No dzień dobry-odwzaajemniłam jej uśmiech.Była taka młoda!
-No to teraz chodźcie za mną.Pojedziemy windą na 11 piętro tam będziecie miały wasze apartamenty.
Wszystkie udałyśmy się za Luis.Gdy wjechałyśmy już windą na nasze piętro zaniemówiłyśmy.Tam było tak ekstrawagancko i pieknie.Aż zachłysnęłam się tym.
-To napewno tu będziemy mieszkały?-zapytałam ostrożnie.
-Tak to tu. Powiem wam teraz kilka bardzo istotnych rzeczy.-zaczęła bardzo poważnie na nas spoglądać.-Po pierwsze macie apartamenty w których są po dwie sypialnie,więc musicie się dobrać w pary,ale to chyba nie będzie dla was problemem-uniosła lekko kącik ust spoglądając na nas.-Po drugie, na tym piętrze od dzisiaj wieczora będą mieszkali sławni ludzie więc proszę was o to byście pozwoliły im spędzić czas w naszym hotelu przyjemnie i bez trudu.Czyli żadnych autografów i narzucania się im i żebyście nie szalały na ich widok tylko zachowywały się profesionalnie jak na personel hotelu przystało. No i ostatnia rzecz. Od jutro będziecie pokojówkami.Czyli będziecie pracowały w tych pokojach więc proszę też abyście pozwoliły zachowac naszym gościom trochę prywatności.No a tu macie moją wizytówke z numerem,lub możecie też znaleźć mnie w pokoju 035 wrazie jakichkolwiek pytań prosze do mnie. -Wzięła głeboki oddech.-No to na tyle.Życze wam miłego pobytu i pracy u nas-usmiechnęła się i odeszła wręczając nam karty do pokoi.
-No to my już idziemy do naszego apartamentu.
Udałysmy sie w stronę drzwi z numerem jaki wskazywały nam karty. Gdy weszłyśmy do środka już nic nas nie zdziwiło. Apartament był tak samo zajebisty jak hol i piętro na które wjechałyśmy.
-AAAAAAAAAAAa!-zapiszczałyśmy.
-Czaisz to? Sławni ludzie-zaczęła poruszać brwiami.
-Hahahahahahahaha-dostałam napadu śmiechu patrząc na nią-Przestań tak robić!.Hahah
-Ej no dobra. Nie musisz od razu na mnie ptarzeć jak na wariatkę-zrzedła jej mina.
-Ale na moja wariatkę.Przeciez wiesz jak cię kocham-dałam jej buziaka.-Wybacz,ale pójdę się odswieżyć  a wtedy się spotkamy w salonie.
-Oki. To obejrzymy jakiś fajny film na naszej zajbistej plaźmie-i znów poruszyła brwiami.
-Ej widziałam to wariatko.Hahaha-śmiejąc się udałam się do łazienki.
Szybki prysznic i już prawie byłąm gotowa.Postanowiłam ubrać krótkie spodenki i  oczojebną żółtą boxerke  z racji tego,że było naprawdę ciepło.Jeszcze lekki makijaż.. No bo przeciez chciałam się prezentować jak najlepiej..Hahaha wiem wiem to takie..hmm.Głupie,ale takie jest życie. No nic. Udałam się do salonu w którym czekała już na mnie Marta..
-Jezuuuu.Ile można się odświeżać.Czekam tu na ciebie już wiczność o Pani-zaczęła się śmiać.
-Dobra dawaj ten film i nie marudź.
Po dwóch godzinach oglądania filmu chciałam iść do Luis dowiedziec się kiedy mamy przyjśc po stroje. Wyszłam,więc z pokoju chcąc dostać się po cichu do pokoju naszej przełożonej niestety szłam ze spuszczona głową patrząc na buty i w pewnym momencie poczułam jak odbijam się od czegoś i zanim zdążyłam zareagowac leżałam w holu z bolącym tyłkiem.
-Jak chodzisz dziewczynko?!-ostro spytał ktoś nad moją głową.
-Ja.. Przepraszam Pana..nie chciałam..to znaczy nie zdążyłam podnieść gło...-i wtedy spojrzałam na mojego rozmówcę..Przecie..Przecież to był Marco! Marco Reus. tez sam którego oglądałam  zawsze podczas meczów w telewizji.-..wy..
-To lepiej żebyś następnym razem zdążyła-odpowiedział nadal patrząc w telefon..
Pierwsza myśl jaka mnie naszła to: Jak on śmie?! Przecież sam gapił się w swój telefonik a mi zwraca uwagę.
No niedorzeczne!
-Sam Pan gapiła się na swój telefon więc nie tylko ja ponoszę winę-wysyczałam.

(Oczami Marco)
Podniosłem głowę i zobaczyłem ją. Była taka piekna. I te jej niebieskie oczy. Zapierały dech w piersiach. Tylko,że wtedy emanowała z nich wrogość. Nie zdążyłem nawet powiedzieć czegoś sensownego a ona minęła mnie trącając lekko..Nie zdążyłem nawet zapytać o jej imię.. W drodze do pokoju cały czas miałeem przed oczami ją..Nieznajomą... C.D.N


                                                     _____________________________________

Oddaje w wasze ręce następny rozdział :)

Czekam na mile widziane komentarze.

Pozdrawiam Miaa :**

Rozdział 2- "Zabić go?! "

Weszłam po cichu do domu i chciałam się przedostać do swojego pokoju niezauważenie. Jedyne o czym teraz marzyłam to łóżko. Jednak nie doceniłam swoich rodziców.Siedzieli w salonie i gdy już stawiałam pierwszy krok na schodach zawołał mnie tata.
-Daria chodź proszę do nas.
Niechętnie udałam się do salonu.Na mój widok mama aż zachłysnęła się kawą.
-Jezu! Córeczko co ci się stało?!-zapytała przerażona podchodząc do mnie.
-Proszę mamo.-łzy znowu zaczęły kapać z moich oczu-Nie pytajcie o nic.Jutro wam wszystko wyjaśnie bo dziś nie mam już na to siły.Chce jedynie pobyć sama.-bez słowa wyjaśnienie udałam się do swojego pokoju.
Gdy weszła jedynym moim celem od razu stało się łóżko.Rzuciłam się na nie i chwyciłam za poduszkę.Tak bardzo chciałam znaleźć się w jakimś innym bezpiecznym miejscu.To wszystko miało wyglądać inaczej!To nie miało być tak.Miałam wyjechać z myślą jak bardzo będę tęskniła za swoim CHŁOPAKIEM i rodziną.Ale co ja gadam.. Przecież nie ma już żadnego chłopaka.Znowu naszła mnie myś..Jak on mógł mi to zrobić? Przecież tak dobrze było nam razem i nic nie wskazywało na to żeby było mu w naszym związku źle.Chociaż.. No właśnie.To jedno musiało go do do tej szmaty przyciągnąć.Ona dała mu to czego ja nie chciałam dać.Ciało. Ale myślałam,że rozumie..Nie chciał się spieszyć jak ja tego nie chciałam.Z zamyśleń wyrwał mnie dzwonek telefonu.Z niechęcią odebrałam.
-Hej mała-usłyszałam głos głos mojej przyjaciółki w słuchawce.
-No cześć..-powiedziałam
-Daria? Co się stało?-zapytała zdenerwowana
-Nic się nie stało.Naprawdę.
-Daria nie kłam! Ile już jesteśmy przyjaciółkami?
-Długo..
-No więc pamiętaj,że mnie nie oszukasz.
-Ale .. Jak..No jak on mógł?!-zapytałam z żalem w głosie
-Co za skuwiel-usłyszałam jej ciche przekleństwa-Jestem u ciebie za 10 minut.
-Dziękuję-szepnęłam- Jesteś najlepsza.-ale w słuchawce usłyszałam już tylko dźwięk przerwanego połączenia.
Długo nie musiałam czekać.Spojrzałam na zegar w telefonie.Z uśmiechem stwierdziłam,że Marta jest jak moja siostra,której nigdy nie miałam. Mogłam poweidzieć jej wszystko a ona zawsze była przy mnie.Niezależnie od tego co się stało.Usłyszałam dzwonek do drzwi,ale stwierdziłam,że moja mama jej otworzy. Jednak nie pomyliłam się.Kilka sekund później Marta wpadła jak tornado do mojego pokoju.
-Zabić go?!
-Nie.-krótka,ale zwięzła odpowiedź
-No chyba gnoja uduszę.Po prostu go wykastruje.Albo nie! Mam lepszy pomysł-kierując wyzwiska pod jego adresem przechadzała się w tą i spowrotem po pokoju-Powieszę go za jaja na tym słupku od siatki!-klasnęła  w ręce.
-Nie Marta proszę.Przestań.To nic nie da.A pozatym...to masakra,ale jakie niecne pomysły masz.-pierwszy raz od tego całego zajścia uśmiechnęłam się.
-Jeju Daria kochana-rzuciła sie do mnie na łóżko przytulając mnie-On nie był ciebie wart.A tak pozatym nie pałałaś do niego jakims gorącym uczuciem.To po prostu było przywiązanie.-powiedziała ocierając moje łzy.
-Nie to była miłośc..No chyba była..Boże! Sama już nie wiem co to było.Ale moje serce.-zaciełam się.-Tam jest taka rana..
-Kochana zaraz uleczymy ta ranę!-podeszła do biurka na którym zostawiła wielką siatkę z którą przyszła.-No patrz-zaczęła wyciągać z niej różne rzeczy-Tu masz chipsy paprykowe,tu strongi,a no i jeszcze cebulkowe, no jak mogłabym o nich zapomieć.
-Hahahahaha-zaczęłam się z niej smiać.
-Ale to jeszcze nie wszystko-wyciagała dalej.-Tu masz sprita,pepsi No i mase żelek. Jakie chcesz.-rzuciła mi na łóżko chyba z dziesięć paczek.
-Ty wiesz jak człowieka pocieszyć.
-No pewnie,że wiem-uśmiechnęła się-No i mordoklejki tak na koniec :D
-Oj Marta. No to teraz muszę przestać już o tym myśleć bo co się stało to się nie odstanie.
-Daria...A tak właściwie co tam się stało?-gdy zobaczyła grymas na mojej twarzy szybko dodała-Oczywiście jeśli nie chcesz nie musisz mówić.
-Powiem ci. Poszłam do niego.Chciałam zrobić mu niespodziankę.A co zastałam?Zastałam go z jakąś blondyną jak no wiesz co robili..
-No nie wierzę.. Mówiłam ci,że facetowi w jego wieku chodzi tylko o jedno..
-Myślałam,że jest inny,ale no cóż.Najwyraźniej się pomyliłam.-szybko otarłam pojedyńczą łze.-A teraz włączamy jakiś film!
-Tak tylko czekaj chwilkę.-zatrzymała moją dłoń z pilotem w ręce-Jesteś już spakowana?-spytała
-Nooo. Patrz tam-wskazałam jej walizkę stojącą w rogu pokoju-Nie wierzę,że obie tam jedziemy i to juz jutro wieczorem-w końcu poczułam się dobrze.
-No ja też!-krzyknęłam Marta-Ale martwi mnie to,że jeszcze te dwie jędze wybrali. Jakoś wytrzymamy no nie? Czego sie nie robi dla spełniania marzeń.
-Dokładnie.Zgadzam się z tobą w stu procentach.Tylko ciekawi mnie jeszcze do jakiego miasta polecimy. Ale fajnie,że to niespodzianka.
-Noom. Ale dobra włączaj już to.-nacisnęła play.


                                                   *****************************************

W drodze na lotnisko myślałam jak to będzie.Całkiem obce miasto,ludzie.No,ale czego to się nie robi,żeby spełniać marzenia.Ale byłam szczęśliwa,że Marta jedzie tam ze mną.Co ja bym bez niej zrobiła.Ona tak bardzo mnie wspiera.Zresztą obie się wspieramy,ale to co ona zrobiła dla mnie.Tego nie da się opisać.Nigdy jej tego nie zapomnę.Mam nadzieję,że będziemy przyjaciółkami na zawsze.Z zamysleń wyrwał mnie głos mamy.
-Skarbie dojeżdżamy już-odwróciła głowę w moją stronę.
-Ok-uśmiechnęłam się do niej.
Przygotowywałam się do tego jak to będzie bez rodziców.Dojechaliśmy właśnie na lotnisko.Wzięłam swoją walizkę z bagażnika i udałam się wraz z rodzicami do środka.Stojąc przed odprawą miałąm łzy w oczach.Obok stała Marta wraz ze swoimi rodzicami.Popatrzyłam na mamę a ona rozpłakała się..
-Mamo.To tylko dwa miesiące.No i przeciez będziemy pod opieką tamtych osób.-uśmiechnęłam się do niej przez łzy,które coraz gęściej zaczęły wypływac z moich oczu.
-Wiem cóciu.Ale tak długo wytrzymać bez swojego kochanego dziecka.Będę za tobą tęskniła skarbie-pocałowała mnie w policzek.
-Ekhmm.-krząknął mój tato-Ja tez będę bardzo za tobą tęsknił księzniczko.Znajdź tam jakies dobre boisko i pograj sobie z piłkarzami. Przeciez tam tyle dobrych klubów jest!-zaczął się śmiać
-Ale nic nie zastąpi naszej kochanej Borusii.Jak dolecimy zadzwonię do was gdzie jesteśmy i wtedy będziemy planowac gdzie w wolnej chwili będę grałą-uśmiechnęłam się
-No własnie córeczko.I mamy dla ciebie jeszcze jeden taki mały prezent-wyciągnął coś z kieszeni kurtki-To jest karta kredytowa.Tylko pamiętaj korzystaj z niej rozważnie-dał mi ją.
-Nie wiem jak wam dziękować!-rzuciłam się im na szyję.-No nic wołają mnie już.Będę tęsknić i pamiętajcie jak bardzo was kocham-pocałowałam ich w poliki,przytuliłam na pożegnanie i odeszłam w stronę odprawy myśląc jak tam będzie?Co nas tam spotka?Ale byłam spokojna, bo jeszcze nie wiedziałam,że po tym wyjeździe moje życie przewróci sie o sto osiemdziesiąt stopni... C.D.N



                                        ___________________________________________________

No i jest rozdział 2 :)

Dziękuję za komentarze i obserwację ! To dla mnie 

dużo znaczy ;p

No nie będę was zanudzać,ale mam jedną prośbę.

Pomogłybyście mi troszkę rozpromowac bloga?

Po prostu dać do niego link czy coś ;)

Będę bardzo,ale to bardzo wdzięczna :*

No i dziękuję Pyśce,która tak jakby popchnęłam mnie

w stronę pisania i wspiera mnie w tym będąc moją

stałą  czytelniczką.Dziękuje za wszystko :**

Pozdrawiam Miaa :*

Rozdział 1- "Żegnam! "

-Daria kochanie,wstawaj już.-usłyszałam mamę,leżąc pół przytomna w łóżku.

-Mamoo niee..

-Skarbie czy ty juz pierwszego dnia chcesz się spóźnić?-powiedziała moja rodzicielka-Przecież wiesz,że druga klasa to już nie przelewki.Sama mówiłaś,że ten rok będzie dla ciebie bardzo ważny.

-Ale,żeby o tej godzinie budzić normalnego człowieka?-powiedziałam przecierając oczy-A,własnie. Która jest godzina tak w ogóle?

-7:20 ,więc nie wiem jak to zrobisz,ale masz dwadzieścia minut żeby się ogarnąć i zjeść śniadanie.

-Cooo?!-zawołałam wypadając z łóżka-Czemu dopiero teraz mnie budzisz mamo?! Przecież wiesz,że muszę jeszcze wpaść po Martę.

-Wybacz skarbie,ale nie chciałam normalnego człowieka budzić o tak wczesnej godzinie-powiedziała uśmiana wychodząc z pokoju.

Podniosła swoje `zwłoki` z podłogi i podeszłam do szafy po ubrania.Zgarniając po drodze bieliznę jak huragan wpadłam do łazienki i będąc już gotowa (czyli naturalna w moim wypadku), z satysfakcją spojrzałam na zegarek stwierdzając,że zostało mi jeszcze 15 minut.Zeszłam, a raczej zbigłam po schodach omal nie wywracając się do kuchni w której przebywał już mój tata.Siedział przy stole jak to on z kawą i gazetą w ręce.

-Cześć tatku.-powiedziałam całując go w policzek na przywitanie. Bo może wcześniej wam o tym nie wspomniałam,ale w mojej rodzinie właśnie tak się witamy :)

-Cześć księżniczko.-uśmiechnął się.

-Mmmm. Jaki pyszne śniadanko na mnie czeka.-delektowałam się zapachem omleta i warzyw.

-I jak się spało?

-Oj tato. Po wczorajszym meczu to ciężko było w ogóle zasnąć!-uśmiechnęłam sie na samo wspomnienie wczorajszego wieczoru.-To najlepszy prezent jaki mogłeś mi sprezentować na rozpoczęcie tego roku szkolnego. 

-To bardzo się cieszę kochanie.

-A mówiłam ci już jak bardzo cię kocham?-powiedziałam wieszając mu ręce na szyi.

-Oj córeczko-odwrócił głowę w moją stronę.-Tak chyba milion razy wczoraj mi to powiedziałaś.-
zaczął się śmiać.

-To powiem ci jeszcze raz:Kocham cie jesteś najlepszym tatą na świecie!-dałam mu soczystego buziaka w polik-A teraz idę bo spóźnię się po Marte a ty wiesz do czego ona jest zdolna. Do zobaczenia.-z uśmiechem od ucha do ucha wyszła z domu.

                                                            *************************

-Grrr.Normalnie cię uduszę jak znów się spóźnisz.- uświadomiła mi moja przyjaciółka wychodząc z domu.

-Przecież wiesz jak to jest.Idę sobie idę,aż tu nagle jakiś debil wyjeżdża i pobrudził mi mudurek a w brudnym nie wpuściliby mnie do szkoły noo. Już się nie gniewaj proszęę..

-No już dobrze dobrze.-uśmiechnęła się w końcu.

Ugh! Jak ja kocham szkołę.. Dziś wyjątkowo nie chciało mi się tam iść,ale mus to mus. Miałam wielkie palny na ten rok.Chciałam dostać ten dwu miesięczny staż w niemczech.Bo jak wiecie chodzę do tzw Hotelarki. Co roku mamy dwu miesięczne praktyki.Ale mamy tez możliwość odbywania ich w najlepszych hotelach w Europie.A,że mam profil z językiem niemieckim to cztery osoby z naszej klasy,które najlepiej umieją ten język mogą w tym roku odbywać praktyki w niemczech.Ale dość o tym.

-Daria? Kurde Daria! Obudź się!-moja przyjaciółka szturchała mnie łokciem.-Twój książe idzie-uśmiechęła się.

-Coo? Aaa.No dobrze.

No i zauważyłam go. W każdym calu idealny.Przynajmniej dla mnie.Ale co ja gadam. No tak. Przeżyłam ten dzień w szkole i czekałam wlaśnie na niego. Mateusza.Tak tak.. To mój chłopak.Ma dwadzieścia dwa lata i jest siatkarzem plażowym. Kochałam go.Albo przynajmniej tak mi się wydawało.

-Cześć kochanie-całując go lekko się uśmiechnęłam.

-No hej skarbie-powiedział bacznie przyglądając mi się.

-Jestem brudna czy coś?-zrobiłam lekkiego zeza.

-Nie po prostu podziwiam jakie szczęście mnie spotkało,że mam przy sobie tak piękną kobietę.-zrobił mu się banan na twarzy.

-No przestań,już myślałam,że coś nie tak ze mną!

-Hahahaha no coś ty.

-To gdzie idziemy?

-Tak myślałem,że pójdę się przebrac i wieczorem wybierzemy sie do kina. Co ty na to?

-A ja na to jak na lato! hahaha Nie no bardzo mi się podoba-pocałowałam go.-To ja też idę do siebie.Przebiorę sie i bądź po mnie o 19?

-Będę napewno.

                                                       ********************************

                                                                        (3 miesiące później)

-Nie no nie wierzę-łzy automatycznie zaczęły spływać po mich policzkach-W czym ona jest lepsza odemnie?!

-Nie Daria proszę nie odchodź ! To nie tak jak myślisz kochanie! Ona nic dla mnie nie znaczy!

-Jak to nic dla ciebie nie znaczę?!-oburzyła się długonoga blondynka-Przeciez mówiłeś mi cos innego!

-A ja miała wyjechać z myślą,że kochasz mnie i jak wrócę wszystko będzie jak dawniej?-widziałam juz wtedy tylko zamazany obraz-Wiesz co? To nawet lepiej,że teraz zobaczyłam jaki jesteś!-ocierając rękawem oczy,podeszłam do niego-Już nie ma nas,nie ma wspólnej przyszłości,nie ma słodkich pocałunków,nie ma tych wspaniałych chwil.Jesteś tylko ty i ja.To koniec.Nie pisz i nie dzwoń.Mam nadzieję,że wszystko sobie wyjasniliśmy.-skierowałam się do drzwi.

-Ale Daria!Poczekaj proszę!-szedł za mną ubierając się.

-Żegnam!-trzasnęłam drzwiami przed nosem Mateusza i wyszłam.

Zatrzymała się dopiero przed furtką do mojego domu.Osunęłam się po deskach płotu i wtedy wszystko pusciło.Łzy jak automat leciały z moich oczu.Spływały jak strumień a dziura która powstała po stracie brata nagle stała się bardzo głęboka.Oddech stał się ciężki.I juz wtedy wiedziałam.Wiedziałam co się stało.Zdała sobie sprawę z tego...że to już koniec a ja zostałam z wielka otwartą raną,którą cieżko będzie uleczyć...C.D.N

                     ____________________________________________________________________

                                                                No więc jest pierwsza notka.

Mam nadzieję,że nikogo nia nie zawiodła,ale prosze o wyrozumiałość bo

nie wiedziałam jak się za nią zabrać :)

Akcja od następnej notki powinna zacząć się rozkręcać.

Mam nadzięję,że to nie nudy no i nie wiem czy

poprawnie to napisałam.Za wszelkie błędy przepraszam.

No i dziękuję za motywacyjne komentarze !

Bardzo miło to słyszeć :)

Zapraszam już z góry na następną notkę :D

Pozdrawiam Miaa : **

Prolog

               " Życie nie jest lepsze ani gorsze od naszych marzeń, jest tylko zupełnie inne."

                        

Tak więc chyba warto zacząć od początku.Nazywam się Daria Grabowska,ale wszyscy

mówią na mnie `pulpecik` lub coś w stylu: ej! `słodka okularnico` :) W sumie nie robi mi 

to różnicy bo mój tato i tak zawsze nazywa mnie swoją księzniczką i bardzo się o mnie 

troszczy wraz z mamą. Szczególnie od tego pamiętnego wieczoru dwa lata temu.. Kiedy

straciłam przedewszystkim mojego kochanego brata,powiernika,przyjaciela i osobę którą

bardzo ale, to bardzo kochałam i na której mogłam polegać.Gdy patrzę w lustro przypomina

mi zawsze o tym lekka blizna na lewym policzku po,której spływa wtedy jedna samotna łza.. 

Załamałam się..

Moje częste wizyty u psychologa nic nie dały. Coraz bardziej zamykałam się w sobie i

oddalałam się od bliskich. A oni? Oni,którzy też przeżyli stratę syna musieli oglądać kolejną

tragedię,któa rozgrywa się na ich oczach. Wtedy pojawiła się Marta.Jak anioł zesłany,żeby

pomóc mnie i  moim bliskim.. Więcej wam teraz nie zdradzę,ale wszystko opowiem.

A więc zaczęło się to tak.... C.D.N

_______________________________________________________________

No więc jest prolog :D Nie macie pojęcia jak się cieszę,że to już za mną bo jestem

ciekawa waszych opini. Mam nadzieję,że nie będzie nudno i spodobają wam się

moje wypociny(tak w zupełnym tego słowa znaczeniu bo jest mega gorąco) xD

No nic zostawiam was z oceną prologu i zapraszam na dalszą część,która

prawdopodobnie będzie również dziś :)

Pozdrawiam i całuję Miaa :**

Tak więc to mój pierwszy blog i bardzo proszę o wyrozumiałość : )
Pozdrawiam Miia (tak będę się podpisywać) ;))
                                                                  A oto bohaterzy:

                                                                       Daria Grabowska(17)

                               17-letnia uczennica Gdyńskiego Żeńskiego Technikum Hotelarskiego.
Przez znajomych nazywana "słodką okularnicą".
Ma bardzo  kochająca się rodzinę.
Jej mama jest farmaceutką a tata jest prawnikiem.
Życie ,mimo tak młodego wieku bardzo ją doświadczyło..
Straciła brata w wypadku samochodowym.

     Marco Reus(22)

                             22-letni(odmłodzony na potrzeby opowiadania :)) piłkarz Borussi Dortmund.

                            Ma bardzo dobre stosunki z drużyną choć najlepsze z "polskim trio" i Mario Göetze .
Ma kochającą rodzinę tzn.matkę Manuelę i ojca Thomasa.
Z siostrami ma dobry kontakt.
Zawsze może polegać na starszej siostrze Yvonne.

Polskie Trio z Dortmundu
Robert Lewandowski (23) Łukasz Piszczek(23) Jakub Błaszczykowski(28)
Przyjaciele Marco i Mario.Piłkarze Borussi.

Marta Matuszczyk(17)
Najlepsza przyjaciółka Darii ze szkoły.Są jak siostry.
Marta wspierała przyjaciółkę jak mogła gdy ta straciła brata.
Ma także dobre kontakty z byłym chłopakiem przyjaciółki - Mateuszem.

A także pozostali bohaterowie:
-rodzina Darii
-rodzina Marty
-rodzina Marco
-pozostali piłkarze
      borusii
-Caroline B.
narzeczona Marco



__________________________________________________________________
mam nadzieję,że dalej będzie już tylko lepiej i opowiadanie szybko się rozkręci. Narazie zapraszam na powyższy post i niedługo prolog :)
 Pozdrawiam Miia :))