" Życie nie jest lepsze ani gorsze od naszych marzeń, jest tylko zupełnie inne."
Tak więc chyba warto zacząć od początku.Nazywam się Daria Grabowska,ale wszyscy
mówią na mnie `pulpecik` lub coś w stylu: ej! `słodka okularnico` :) W sumie nie robi mi
to różnicy bo mój tato i tak zawsze nazywa mnie swoją księzniczką i bardzo się o mnie
troszczy wraz z mamą. Szczególnie od tego pamiętnego wieczoru dwa lata temu.. Kiedy
straciłam przedewszystkim mojego kochanego brata,powiernika,przyjaciela i osobę którą
bardzo ale, to bardzo kochałam i na której mogłam polegać.Gdy patrzę w lustro przypomina
mi zawsze o tym lekka blizna na lewym policzku po,której spływa wtedy jedna samotna łza..
Załamałam się..
Moje częste wizyty u psychologa nic nie dały. Coraz bardziej zamykałam się w sobie i
oddalałam się od bliskich. A oni? Oni,którzy też przeżyli stratę syna musieli oglądać kolejną
tragedię,któa rozgrywa się na ich oczach. Wtedy pojawiła się Marta.Jak anioł zesłany,żeby
pomóc mnie i moim bliskim.. Więcej wam teraz nie zdradzę,ale wszystko opowiem.
A więc zaczęło się to tak.... C.D.N
_______________________________________________________________
No więc jest prolog :D Nie macie pojęcia jak się cieszę,że to już za mną bo jestem
ciekawa waszych opini. Mam nadzieję,że nie będzie nudno i spodobają wam się
moje wypociny(tak w zupełnym tego słowa znaczeniu bo jest mega gorąco) xD
No nic zostawiam was z oceną prologu i zapraszam na dalszą część,która
prawdopodobnie będzie również dziś :)
Pozdrawiam i całuję Miaa :**
